Prezentacja „NATO:1949-1999-2019.20 lat Polski w 70-letnim Sojuszu” w Waszyngtonie

Tym razem publikacja „NATO:1949-1999-2019.20 lat Polski w 70-letnim Sojuszu” – która powstała dzięki wsparciu finansowemu Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP w ramach konkursu Dyplomacja Publiczna 2019 – zawitała za Ocean. 13 listopada w siedzibie naszego amerykańskiego partnera Centrum ds. Analizy Polityki Europejskiej (CEPA) odbyła się debata na temat rocznicy wstąpienia Polski do NATO jak i ogólnych kwestii bezpieczeństwa i stosunków euroatlantyckich.

W debacie udział wzięli m.in. autorzy części artykułów w publikacji: Kinga Redłowska, dyrektor programowa w Instytucie Studiów Wschodnich, Donald Jensen, CEPA Editor-in-Chief, Liudas Zdanavicius, Research Fellow w Akademii Militarnej im. Generała Jonasa Žemaitisa.

Kinga Redłowska przedstawiła projekt oraz samą publikację, która charakteryzuje się różnorodnością tematyczną a swoim zakresem obejmuje niemal cały obszar NATO. Wspomniała, że Polska od zakończenia Zimnej Wojny chciała zostać członkiem NATO. Spełnienie tego marzenia przyniosło nie tylko wiele zmian na mapie geopolitycznej Europy, ale także wiele wizji zapewnienia bezpieczeństwa Polski. Nie można oczywiście mówić o tych kwestiach bez poruszania tematu polityki bezpieczeństwa Unii Europejskiej. Wskazała również populizm jako główne zagrożenie dla wzmacniania pozycji NATO . Jak wiadomo, każdy Sojusz jest tak silny, jak jego członkowie, dlatego ważnym aspektem ( i jednym z fundamentów) Sojuszu jest Solidarność – cecha bardzo „polska”. Dlatego też Polska stara się mocno zaakcentować swoje poparcie dla NATO oraz to, że jest idealnym partnerem do współpracy dla USA.

Liudas Zdanavicius zaprezentował perspektywę państw bałtyckich. Po 2014 roku Rosja stała się ponownie absolutnym numerem 1. jeżeli chodzi o zagrożenia w Europie. Jej przewaga zaznacza się w 3 głównych akcentach: potencjale militarnym oraz determinacji i szybkości przeprowadzenia działań militarnych. Dlatego też ważne jest, aby państwa bałtyckie oraz inne państwa członkowskie Sojuszu były w stanie wysłać Rosji odpowiednią odpowiedź: NATO oraz inne formaty współpracy obronnej w przypadku ataku militarnego będą w stanie szybko i płynnie zareagować i odpowiedzieć. Zaznaczył również, że tzw. defence cooperation formats, pomimo swoich wad, mają wiele zalet, m.in. wspólne programy szkoleń i treningów, wymiana informacji i technologii itp.

Donald Jensen, który pełnił również funkcję moderatora dyskusji, poruszył kwestię różnic w kulturze strategicznej Rosji, która znacząco różni się od tej, którą prezentuje reszta świata. Na początku lat 90., Rosja widziała w NATO partnera współpracy, jednak później sytuacja uległa całkowitej zmianie. Moderator zastanawiał się również, jaką rolę powinny pełnić Stany Zjednoczone w przyszłych relacjach transatlantyckich

Nasza publikacja jest dostępna do pobrania TUTAJ.